დილით ცესკოდან შემოსულმა შეტყობინებამ გამაღვიძა: ”თქვენს განცხადებაში აღმოჩენილია ხარვეზი.” თუმცა ორიოდე წუთში იმავე ნომრიდან შემოსული მესიჯი მატყობინებს, რომ სმს შეცდომით გამოიგზავნა ჩემთან. ორივე შეტყობინება გაიგზავნა თითქმის ყველა დამოუკიდებელ კანდიდატთან. დილითვე, გადავამოწმე უნივერსიტეტის საიტზე და ცესკოს მიღებული გადაწყვეტილებით დავრეგისტრირდი დამოუკიდებელ კანდიდატად სტუდენტური თვითმმართველობის არჩევნებზე.
აღარ მოვყვები იმაზე საუბარს, თუ რა პრობლემები შეიქმნა ხელმოწერების შეგროვებისას. როცა 105 კაციან სიაში ერთი ციფრის გამოც კი მეორედ ან მესამედ მოგვიხდა ხელმოწერების შეგროვება. აქვე ნარინჯისფერი კანდიდატების სახელით მადლობას ვუხდი ყველა მეორეკურსელ ‘სოცს’, რომელმაც არ დაიზარა და წარმოუდგენლად მოკლე დროში მოგვაგროვებინა დასარეგისტრირებლად საჭირო ხელმოწერები.
პარასკევს გაიმართა ჩვენი შეხვედრა ფაკულტეტის სტუდენტებთან, რომელზეც წარმოვადგინეთ სამოქმედო პროგრამა, ჩვენი ხედვები უნივერსიტეტის მომავალთან დაკავშირებით. აღვნიშნეთ ის პრობლემები, რომლებიც გვაწუხებს სტუდენტებს და იმაზეც ვისაუბრეთ, რამ გადაგვაწყვეტინა ამ არჩევნებში მონაწილეობის მიღება. შეხვედრაზეც აღვნიშნე და აქაც გავმეორდები, არჩევნები არ არის ჩემი მიზანი, ესაა საშუალება , რათა განვახორციელოთ ის ამოცანები და მიზნები, რომებიც დავისახეთ უნივერსიტეტის ინტერესებიდან გამომდინარე. ჩემ მიერ ხშირად ნათქვამ ”უკეთეს უნივერსიტეტს” კვლავაც გავიმეორებ. მე და ჩემ მეგობრებს გვინდა ვსწავლობდეთ ევროპული დონის უნივერსიტეტში და არა კოლეჯში, რომელიც უბრალო მოხელეებს უშვებს. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი უნდა გახდეს სამჭედლო თავისუფალი ადამიანების, თუმცა ვაწყდებით სიტუაციას, როცა თავისუფალ აზრს სწორედ უნივერსიტეტში უსწორდებიან, დღისით, მზისით, ჩვენ თვალწინ და ჩვენ ამაზე რეაქცია არ გვაქვს.
შაბათს, სადისკუსიო კლუბ სოციუმ.ჯი-ში უნდა გამართულიყო დებატები საარჩევნო სუბიექტებს შორის. ნახევარი საათი უშედეგოდ ველოდეთ ოპონენტებს. ამიტომაც ისევ საკუთარი პროგრამის განხილვა მოგვიხდა, დაისვა საინტერესო კითხვები, რომლებზედაც ამომწურავი პასუხების გაცემა ვცადეთ.
გუშინ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ აღმოვაჩინეთ, რომ ოპონენტებმა ჩვენი პროგრამა დააკოპირეს და საკუთარ პროგრამად ასაღებენ.
შაბათსვე, ლევან ლორთქიფანიძემ, ასლან ართმელაძემ და ვაჟა ქორიძემ მესამედ დაიწყეს ხელმოწერათა შეგროვება დასარეგისტრირებლად. ასევე პირველკურსელებმა- გაგა გვენეტაძემ და მარიამ ნადირაშვილმა.
მჯერა, რომ შეუძლებელია აშენდეს თავისუფალი, ლიბერალ-დემოკრატიული ქვეყანა, საზოგადოება თავისუფალი ადამიანების გარეშე. თავისუფალი ადამიანები კი პირველ რიგში უნივერსიტეტის რიგებიდან უნდა მოდიოდნენ. უნივერსიტეტი გახსნილი უნდა იყოს განსხვავებულობისათვის, პლურალიზმისთვის, საღი აზრისთვის. სტუდენტები უნდა ვიდგეთ სამოქალაქო საზოგადოების ავანგარდში, თუმცა დღეს არათუ სამოქალაქო, არამედ საუნივერსიტეტო საზოგადოებაშიც კი ჩვენ მეორეხარისხოვან წევრებად ვგრძნობთ თავს.
ჩვენი მიზანი თანდათანობითი ცვლილებებია. ცვლილებები, რომლებიც იქნება გააზრებული . არც მე და არც სხვა ნარინჯისფერი კანდიდატები არ ვემხრობით რადიკალიზაციას, რაც ვფიქრობთ დამღუპველია უნივერსიტეტისათვის.
მიმაჩნია, რომ გაუცხოება , რომელიც არსებობს სტუდენტებსა და თვითმმართველობას შორის უნდა აღმოიფხვრას, რისთვისაც საჭიროა ნაბიჯები ორივე მხრიდან. თანამშრომლობის გარეშე კი საფუძველი გამოეცლება ნებისმიერ გადაწყვეტილებას, რომელიც მიიღება ამ სტრუქტურის ფარგლებში.
ამ მიმართულებით ნაბიჯების გადადგმა უკვე დავიწყეთ. მეორე კურსზე , მიუხედავად რამდენიმე ”შემთხვევით შეშლილი პირადი ნომერისა”, მეგობრული ატმოსფეროა კანდიდატებს შორის, რაც ვფიქრობ მისასალმებელია.
მიუხედავად ცილისწამებებისა, დაბეჯითებით და ხაზგასმით ვაცხადებ, რომ ვარ აბსოლუტურად დამოუკიდებელი სტუდენტური ძალის წევრი და ჩვენი ყველა ნაბიჯი ეფუძნება უნივერსიტეტის ინტერესებს, მის უკეთეს ხვალინდელ დღეს. თავისუფლება არის ჩემი და ჩემი მეგობრების ყველაზე დიდი უპირატესობა!
მე ვოცნებობ და ვიბრძოლებ , რათა ვსწავლობდე ევროპული დონის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და ორი წლის შემდეგ , როდესაც უნივერსიტეტს დავამთავრებ, შემეძლოს ვთქვა, რომ მცირედი, თუმცა მაინც გავაკეთე , რათა ჩემ შემდგომ თაობას უკეთეს საუნივერსიტეტო სივრცეში ესწავლა.
მე არ მინდა ვსწავლობდე რეტროგრადულ, ”დროის შესაფერ სამამაცო ზნეს” მოკლებულ უნივერსიტეტში. მინდა ჩემი უნივერსიტეტი ტრადიციებზე დაყრდნობით ისწრაფოდეს სიახლისკენ, ინოვაციისკენ და ჩვენც, უნივერსიტეტის დიდ დამფუძნებელთა მსგავსად ვიყოთ იმ ეპოქის თანამედროვენი, რომელშიც ვცხოვრობთ.
არასდროს მიყვარდა დაპირებები, თუმცა ერთი რამ შემიძლია დანამდვილებით ვთქვა, არჩევნებით არაფერი მთავრდება. არჩევნები მხოლოდ დაასწყისია სტუდენტების გამოფხიზლებისა. ჩვენ ნელ–ნელა, თანდათანობით ვაქცევთ უნივერსიტეტს დემოკრატიული, პლურალისტური და ლიბერალური საზოგადოების სრულფასოვან და ღირსეულ წევრად!
ო.კობახიძე
